سـرطان، نامـی آشـنا و ترسـناک بـرای همـه! پیـر و جـوان، کوچـک و بـزرگ نمیشناسـد، صعب العلاج،صعب العلاج اسـت! وقتـی ایـن طوفـان سـخت، پایه هـای یـک خانـه را می لرزانـد، همـه چیـز پیچیـده میشـود.غم، هـراس، حسـرت،گلـه و البتـه عشـق دو چنـدان در فضـای خانـه و خانـواده رنـگ میگیـرد.
همیشـه آرزو داشـتم و دارم کـه هنـگام بیمـاری فقـط و فقـط رنـج بیمـاری آزاردهنـده باشـد و مشـکالت مالـی و مسـائل اقتصـادی بـه آشـوب ایـن روزهـا دامـن نـزد؛ ولـی افسـوس که واقعیـت بـا آرزوی مـن فرسـنگ ها فاصلـه دارد؛ اما هسـتند مردمانـی کـه تـلاش میکننـد بـرای تحقـق ایـن آرزوی زیبا… ،هسـتند مردمانـی کـه بـاور دارنـد میشـود و میتوانیـم… خـدا قـوت بـه تـک تـک ایـن فرشـته های سـلامتی! خـدا قـوت بـه یکایـک عزیزانـی کـه از زندگـی خـود بـرای کـم کـردن آلام بیمـاران مایـه میگذارنـد…
چــه قــدر شــیرین اســت وقتــی بــا تـلـاش و خیرخواهــی تــو، اســم صعب العلاج کمرنــگ میشــود…چه قــدر دوســت داشتنیسـت لحظـه ای کـه درمـان جـواب میدهـد و بـرق امیـد در نـگاه کودکـی، مـادری و یـا پـدری اوج میگیـرد. خـدا هـم قطعـا در ایـن لحظـات نـاب لبخنـد میزنـد…
بـودن در صـف همدلـی بیمـاران شـجاعت میخواهـد، جسـارت می طلبـد، عشـق نیـاز دارد، بـدون مهـر ممکن نیسـت و چـه مردمـان نیکـی کـه همـه خوبی هـای عالـم در نـگاه پر مهرشـان بـه بیمـاران خلاصـه میشـود و اوج میگیرنـد در کنار یکدیگـر تـا آسـمان سـلامتی و عافیت!
زنـان و مردانـی کـه قـدم در راه رضایـت خـدا برداشـته و دسـت یاعلـی داده انـد که بایسـتند، مقاومت کننـد و ادامـه دهند.هرچند سـخت؛ امـا ایسـتادهاند…
زمانــی فکــر میکــردم خیریــن سـلـامت، مردمانــی خســته و غمگیــن و افســرده خواهنــد بــود ولــی چشم هایشــان سرشــار از نــور امیــد، صدایشــان انعــکاس عشــق و مهــر و قدم هایشــان اســتوار و محکــم اســت…آنقدر قــوی، کــه هــر نشـدنی را ممکـن خواهـد کرد…بـاور دارنـد کـه میشـود!قطعا خداونـد نـگاه و لبخنـد خـاص خـود را نثـار ایـن عزیـزان میکنــد کــه ایــن چنیــن صبــور و عاشــق و امیــدوار پیــش میرونــد…
بـودن از جنـس ایـن فرشـتگان آرزوی تک تـک ماست…شـاید نتوانیـم شـاید نشـود ولـی تلـاش مـا هـر چنـد کوچـک، هرچنـد سـاده، راه گشاسـت…خدا کمـک میکند…کافیسـت تـوکل کنیـم و گام برداریـم.
